Mijn kind weigert nieuwe dingen te proberen: wat te doen tegen voedselneofobie?

Sommige baby's aarzelen niet om vanuit hun kinderstoel hun mond te sluiten . Hun hoofd afwenden, hun bord wegschuiven, hun lepel weggooien of gewoon nee zeggen bij het proberen van nieuwe gerechten. Deze tegenzin of deze afwijzing Dit zou een uiting kunnen zijn van voedselneofobie . een beschermingsreflex die zich meestal rond de 18 maanden manifesteert.  

Wat is voedselneofobie bij kinderen?

Voedselneofobie komt het meest voor bij kinderen van 2 tot 10 jaar. Vóór 18 maanden wordt het beter omschreven als tegenzin of wantrouwen . Probeer je tegelijkertijd in de schoenen van je kind te verplaatsen: een aardpeer kan de eerste keer best verdacht lijken! Alle gekheid opzij, de angst voor het eten van nieuwe dingen kan het dagelijks leven een stuk lastiger maken. Het is daarom belangrijk om dit fenomeen voedselneofobie beter te begrijpen en oplossingen te vinden om je baby zich op zijn gemak te laten voelen bij het eten!

“In Frankrijk vertoont 75% van de kinderen tussen 2 en 8 jaar neofobisch gedrag (weigeren bepaalde voedingsmiddelen te proeven, nieuwe gerechten uit te proberen, of zelfs voedingsmiddelen te weigeren die ze voorheen lekker vonden)¹”

Het onderscheid maken tussen een kind met neofobie en een moeilijk of overmatig kieskeurig kind is niet altijd eenvoudig. Volgens het Nutritional Resources and Information Center, Waar u zich zorgen over moet maken, is of de afwijzing al plaatsvindt voordat het kind het eten in zijn of haar mond stopt. Als ze hun weigering al uiten bij de aanblik of geur van een groente, dan kan het neofobie zijn. Een ander veelvoorkomend teken is dat het kind minutenlang met het eten speelt voordat het het in de mond stopt. Het kind kijkt ernaar, raakt het aan, knijpt erin, verplaatst het van de ene kant van het bord naar de andere… (wat je geduld kan op de proef stellen). Kortom, ze rekken het eten uit om het daadwerkelijke eten te vermijden. Als dit gedrag zich elke keer herhaalt wanneer u ze een nieuwe culinaire ervaring aanbiedt, dan kan dit ook neofobie zijn.

Waarom wil mijn kind het niet proeven?

Nee! In werkelijkheid is het juist de nieuwigheid die baby's met voedselneofobie zorgen baart. Hun angst neemt toe wanneer ze een nieuw voedsel ontdekken, en soms zelfs een compleet nieuw recept. Neem bijvoorbeeld wortels : of ze nu rauw en heel gegeten worden, met of zonder loof, als puree, in een gratin, in een soep of met Vichy-wortels, ze zien er nooit hetzelfde uit . Wat " nieuw " is voor je kind, is dus vaak wat ze niet herkennen! (en niet alleen wat ze niet kennen). Het is daarom essentieel om ze van tevoren te laten zien wat er komen gaat, door het gerecht te presenteren voordat je het serveert. (zoals ze dat in goede restaurants doen!).

Hoe moet ik reageren als mijn kind weigert het te proeven?

Wanneer een kind categorisch weigert iets te eten, is dat niet altijd om nee te zeggen; het kan simpelweg zijn omdat ze het niet lekker vinden of omdat ze een vorm van angst hebben ontwikkeld : voedselneofobie. Het is daarom belangrijk dat ouders proberen tussen de regels door te lezen om te begrijpen wat er werkelijk aan de hand is. Als het een kwestie van smaak is, betekent dat niet dat je het eten helemaal uit hun leven moet bannen! Integendeel, de sleutel is om het af en toe aan te bieden, misschien in een andere vorm, textuur of recept. Als angst de reden is dat het kind weigert, moet je de tijd nemen om de situatie te ontmystificeren door te laten zien dat jij ook broccoli eet en dat het voor jou prima is. Met de leeftijd veranderen niet alleen smaken , maar speelt ook de sociale factor een rol! Broccoli eten op de crèche of in de schoolkantine met vriendjes is heel anders dan thuis. Als leeftijdsgenoten een grote invloed hebben, betekent dit ook dat jouw eigen gedrag, of dat van andere broers en zussen, van invloed kan zijn. Als het om eten gaat, speelt imitatie een rol. En het geven van het goede voorbeeld kan je leven een stuk makkelijker maken .

Hoe kan ik een kind helpen nieuwe voedingsmiddelen te proberen?

Ook al zegt hij het niet, je jongste is net als jij: hij houdt van keuzemogelijkheden ! Een fruitschaal in huis hebben of hem groenten laten zien, beïnvloedt al zijn huidige eetlust. Hoe eerder kinderen leren herkennen wat ze eten – door de vruchten te benoemen – hoe beter.  En groenten  Door groenten en fruit aan te raken, te ruiken, te proeven en te bereiden, zullen kinderen ze eerder willen eten. Kennis van groenten en fruit is daarom ook onderdeel van de oplossing om de voedselneofobie van een kind te verminderen. Houd er in elk geval altijd rekening mee dat elk kind anders is en dat je het steeds opnieuw moet aanbieden. vruchten  en groenten. Verlies je geduld niet, culinaire nieuwsgierigheid is iets voor het leven!

Moeten we ons zorgen maken als voedselneofobie aanhoudt?

Volgens sommige onderzoeken² geldt dat hoe eerder een kind wordt blootgesteld aan een breed scala aan geuren en smaken, hoe kleiner de kans is dat het voedselaversies ontwikkelt. Deze acceptatie kan zelfs al in de baarmoeder of tijdens de borstvoeding beginnen: met andere woorden, een gevarieerd en evenwichtig dieet tijdens de zwangerschap³ en de eerste maanden na de geboorte helpt je baby een kleine smaakavonturier te worden! Maak ook gebruik van de eerste maanden na de geboorte om vaste voeding te introduceren.  om hem zoveel mogelijk smaken te laten proeven  ( (waarbij je hem natuurlijk wel de etenswaren één voor één aanbiedt). Zolang hij gemotiveerd en bereid is, kun je zijn smaakpapillen verrijken met nieuwe geuren, smaken en texturen!

¹Duchesse Kids, interview met Sophie Nicklaus, onderzoeksdirecteur bij INRAE, Centrum voor Smaak- en Voedingswetenschappen in Dijon.

²NICKLAUS, S. & MONNERY-PATRIS, S. Hoe beïnvloedt voedselneofobie de eetgewoonten van kinderen? Oorsprong, ontwikkeling en praktische gevolgen voor ouders en opvoeders. Cahiers de nutrition et de diététique, 2024, doi: 10.1016/j.cnd.2023.12.003.

³Schaal B, Marlier L, Soussignan R. Menselijke foetussen leren geuren uit het dieet van hun zwangere moeder. Chem Senses 2000;25:729-37